Należy tu zwrócić uwagę, że wprowadzenie “kosztów operacyjnych” stanowi bardzo ważną przeróbkę w stosunku do dotychczas aktualnego rozporządzenia o rachunkowości ubezpieczeniowej, które zaliczało przyrost rezerwy na nie wypłacone odszkodowania oraz świadczenia i pozostałych rezerw techniczno-ubezpieczeniowych (z wyjątkiem rezerwy składek) przewidzianych statutem przedsiębiorstwa ubezpieczeń, skorygowanych o uczestniczenie reasekuratora, do cen uzyskania przychodu.

wiadomości internetowe

Jednak przyrost wspomnianej rezerwy składek, skorygowanej o uczestnictwo reasekuratorów, traktuje się jako zminimalizowanie zysków oraz dochód. Omówione powyżej przemiany oznaczają odejście od traktowania w przepisach o rachunkowości kosztów z punktu widzenia podatku dochodowego. Wyżej wymieniowe względy sprawiają, że rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe stanowią istotny instrument kontrolowania gospodarką finansową przedsiębiorstwa ubezpieczeń. W współzależności od sytuacji zakładu ubezpieczeń i jego sprecyzowanej strategii działania mogą pojawić się tendencje do ich zaniżania bądź zawyżania. Zaniżenie rezerw prowadzi doraźnie do poprawy rezultatu finansowego przedsiębiorcy ubezpieczeń – oznacza gdyż zminimalizowanie zobowiązań przedsiębiorcy ubezpieczeń. Ma możliwość więc przebiegać kosztem realności (pewności) wywiązania się podmiotu ubezpieczeń z bieżących oraz potencjalnych zobowiązań, jakie mogą pojawić się w kolejnych cyklach sprawozdawczych / obrachunkowych. Są one wyrazem sprzeczności interesów, które mają możliwość występować wśród różnymi właścicielami (udziałowcami) danego przedsiębiorcy ubezpieczeń, jak również sprzeczności występujących ze względu na niedługi i długi horyzont czasu.

Tagged on:         

Dodaj komentarz